Ustna twórczość poetycka istniała w kulturze rzymskiej już w V w. p.n.e. Były to przede wszystkim pieśni kultowe, magiczne i triumfalne.
Właściwy rozwój literatury przypada jednak na III w. p.n.e., a więc na czasy greckiej epoki hellenistycznej. Powstanie prozy wiąże się z zapożyczeniem przez Rzymian pisma od Greków. Początkowo twórcy wykorzystują wątki i motywy literatury greckiej, głównie Homera. W III w. p.n.e. powstaje dokonany przez Tytusa Liwiusza przekład "Odysei". Od Greków przejmują także Rzymianie wierzenia religijne i większość mitów. Około II w. p.n.e. powstaje
teatr Plautusa. Najwybitniejszym komediopisarzem tego okresu stanie się
Terencjusz. W pełni oryginalna twórczość rzymska rozwinęła się w I w. p.n.e. dzięki poetom tej miary co
Wergiliusz i Horacy. Twórczość obydwu artystów przypada na okres rządów cesarza Augusta. Zarówno Wergiliusz, jak i Horacy byli zwolennikami Augusta i pochwałę jego rządów głosili w swoich tekstach.
Tak jak Homera uznaje się za najwybitniejszego twórcę greckiego eposu, "Eneidzie" Wergiliusza przyznaje się miano narodowej epopei rzymskiej. Utwór ten, będący apoteozą "rzymskości", ściśle powiązany jest z ideologią ówczesnego państwa. Drugim obok Wergiliusza reprezentantem klasycznej literatury rzymskiej jest Horacy, autor przede wszystkim "Pieśni", zwanych odami. Elegijna i erotyczna poezja zyskała swój najdoskonalszy kształt w dziełach
Owidiusza, autora "Listów miłosnych", "Sztuki kochania", ale także poważniejszych "Żalów" i "Metamorfoz", których głównym tematem są mity. Kres epoce starożytności przynosi upadek Zachodniego Cesarstwa (476 r. n.e.), niosący ze sobą rozkład państwa oraz całej antycznej kultury.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz